Revolutie Straks

Etterbeek

2011-03-29T11:27:00.000-07:00

Beste,

Graag had ik gesolliciteerd naar de job van brandweerman en/of excuusverzinner bij de NMBS. Dit omdat in het station van Wetteren al drie weken te pas en te onpas wordt omgeroepen dat de trein naar Gent van 17.00 niet rijdt, en dit wegens een brand in het seinhuis van Etterbeek.

Nu vind ik het op zich niet zo erg dat die trein niet rijdt - in het zonnetje van de voorbije weken kan ik gerust twintig minuten met een boek zitten wachten op de volgende trein - maar voor het seinhuis in kwestie lijkt het mij niet zo goed om het drie weken te laten branden.

Mocht de brand echter een excuus zijn, verzonnen omdat de bevallige omroepster zelf óók niet weet waarom de trein niet rijdt, dan bied ik mijn diensten aan als excuusverzinner. Ik ben zelf een chronische laatkomer, en kan als geen ander uitvluchten verzinnen.

In bijlage vindt u mijn cv, en indien nodig kom ik graag eens langs voor een gesprek.

Met vriendelijke groet,

Gijs Witdouck.

Campus - Oh, Comely!

2011-03-16T10:50:00.001-07:00

Campus is het vaderlandse bewijs dat hardcore – of hoe je't ook wilt noemen – niet altijd dezelfde afmattende, orenverwoestende uitputtingsslag van geschreeuw, dubbele basdrum, zes gitaarversterkers en drie akkoorden hoeft te zijn. Niet dat Campus die elementen uit de weg gaat, verre van, maar ze slagen er wonderwel in die te combineren met melancholie, waanzin, melodie, complexiteit en – verhip – finesse.
Lees meer.

Marvelas Something - Marvelas Something

2011-03-01T04:47:00.000-08:00

Ambitieuze muzikale ideeën, zelfrelativerende poëzie met gevoel voor humor en een gezonde portie funky grooves in één album combineren, het is niet iedereen gegeven. Ook Marvelas Something lijkt het een moeilijke zaak te hebben gevonden, maar bedacht de perfecte oplossing: maak drie albums, en bundel ze in één verpakking. Een cd met rock en grooves, eentje met de cabareteske nederlandstalige teksten, en eentje met muziek in een iets exotischere zin van het woord. Enkel mensen met genoeg bravoure overleven dergelijke gewaagde zetten - en dit is nog maar hun debuut.
Lees meer.

The Rocket - Tales of Madness and Mischief

2011-01-15T02:36:00.001-08:00

Ranst, Wuustwezel en Begijnendijk: het zijn niet bepaald de grootsteden van de Belgische rock, maar toch zenden ze van tijd tot tijd hun zonen uit. Naar Antwerpen bijvoorbeeld, waar ze dan pakweg samen met een tweetal locals even terloops de perfecte popsong schrijven, daar een stevig paar ballen tegenaan plakken en van de weeromstuit niets beters meer weten te verzinnen dan in schooluniformpjes de wereld – of toch België – rond te trekken om het nieuws te verkondigen.
Lees meer.

Hypnos 69 - Legacy

2011-01-02T10:38:00.000-08:00

Het is alweer een paar jaar geleden dat, naar aanleiding van het monstersucces van Queens of the Stone Age en aanverwanten, elke nieuwe cd die een béétje rockte het label 'stonerrock' kreeg opgeplakt. Zo werden in eigen land ondermeer Soulwax, Millionaire, Creature With The Atom Brain en Triggerfinger zonder veel nadenken in hetzelfde hoekje geduwd. Inmiddels is het genre teruggekeerd naar de underground, waar het zich nog steeds het beste voelt: weg van de spotlights, de marketingmachines en de grote financiële ambities. Één Belgische band die er al bij was voor de hype, zich nooit heeft laten gek maken en nog steeds onverstoord verder werkt, is Hypnos 69. Anno 2010 brengen deze vier heren hun vijfde album 'Legacy' uit, en daarop maken ze nog steeds hun eigen aanstekelijke mengsel van jazzy psychedelica en classic rock.
Lees meer.

V/A - Rock & Roll Playground

2010-11-12T11:30:00.000-08:00

Het kan een verkleurde herinnering zijn, maar toch lijkt het er sterk op dat de kinderliedjes beter waren toen de jonge ouders van vandaag kind waren. Kinderen Voor Kinderen zorgde voor goed gemaakte muziek met zowel grappige als serieuze thema's op kindermaat, het Liegebeest zong over een psychedelische begintune heen en ook Samson & Gert deden een stuk meer moeite dan ze nu doen. Vandaag krijgen kinderen bij Plop en konsoorten slechts goedkope eurodance-beats en - om de één of andere reden - Schotse jigs & reels te horen, en zelfs Kapitein Winokio begint zijn oorspronkelijk zeer mooie project pijnlijk hard uit te melken.

Het kan gelukkig nog steeds anders. Putumayo Kids, de kinderdivisie van het wereldvermaarde wereldmuzieklabel, blijft consistent kwaliteitsvolle kindermuziek op de markt brengen. Terwijl de 'Dreamland'-reeks slaapliedjes van over de hele wereld verzamelt, focust de 'Playground'-serie op energie en beweging. Na onder meer reggae, Afrikaanse muziek en zelfs jazz brengt ze nu ook rock'n'roll tot bij de kinderen.
Lees meer.

V/A - Next Stop... Soweto Vol.2

2010-11-11T04:52:00.000-08:00

Hoe hard de Zuid-Afrikaanse regering in de jaren 60 en 70 ook probeerde om z'n apartheidspolitiek te rechtvaardigen door zwarten af te schilderen als onderontwikkeld, toch slaagde een aanzienlijk deel van de zwarte muzikanten erin zich toegang te verschaffen tot wat er op muzikaal vlak uit de Verenigde Staten kwam overwaaien. Vooral Soul, Funk en R&B sloegen meteen aan in het verdoken maar broeierige circuit van clandestiene huisfeesten. Al snel ontstond een gloeiend heet stoofpotje van verwesterde en traditionele zwarte muziek, dat in het bloeiende undergroundcircuit zachtjes bleef sudderen. Precies dat stoofpotje is de focus van 'Next Stop...Soweto Vol.2', een compilatie van singles uit de Zuid-Afrikaanse townships in de periode van 1969 tot 1976.
Lees meer.

Dan Le Sac Vs Scroobius Pip - The Logic Of Chance

2010-11-02T03:48:00.000-07:00

Een blanke Engelsman met een baard die kritische teksten debiteert over popcultuur en Britse jongeren, begeleid door tegendraadse electrobeats: het is alweer drie jaar geleden dat Dan Le Sac & Scroobius Pip met de single 'Thou Shalt Always Kill' ongeveer alles verkeerd deden wat er in rapmuziek verkeerd kan gaan en daarmee één van 's werelds meest onwaarschijnlijke culthits scoorden. Een jaar later volgde het album 'Angles', dat, hoewel vooral gesmaakt als een gedeeld geheim van muzikale fijnproevers, toch op 16 in de Britse indie-hitlijst terecht kwam.
Lees meer.

Him - ん

2010-11-01T16:50:00.000-07:00

Het is onmogelijk 'ん' te bespreken zonder eerst enkele verwarringen de wereld uit te helpen. First things first: de albumtitel is een Japans teken dat als 'hmm' wordt uitgesproken. Ten tweede gaat het hier niet om de Finse rockband HIM, noch – de Japanse titel ten spijt – om de Japanse groep Hiromasa Ijichi Melodies. Wie deze Him dan wél is: een Amerikaanse band rond Doug Scharin, in een vorig leven drummer bij onder andere June of 44, Codeine en Rex. De Japanse titel is het gevolg van de groep Japanse muzikanten waarmee Scharin zich voor dit album liet omringen.
Lees meer.

Exxasens - Beyond The Universe

2010-10-29T09:12:00.000-07:00

Exxasens is een éénmansband uit Barcelona, die zich naar eigen zeggen door de menselijke verkenning van het heelal laat inspireren bij het schrijven van zijn post-rock/post-metal. Hij, Jordi Ruiz, bedient zich daarbij vooral van zijn gitaar en zijn computer, maar slaagt er desalniettemin in nergens als één man te klinken: de dynamiek is die van een perfect op elkaar in gespeelde band. Maar is het ook een góeie band?
Lees meer.

Drive-By Truckers - The Big To-Do

2010-10-26T11:18:00.001-07:00

'The Big To-Do' is alweer het achtste studioalbum en de elfde plaat in totaal van Drive-By Truckers. Het laatste nieuwe materiaal dateert van 2008, maar in 2009 verschenen nog een live-album en een compilatie van b-kantjes en andere zeldzaamheden in de rekken. De fans hebben dus niet te klagen, en bovendien komt er later dit jaar nóg een nieuwe plaat uit. Maar nu is er dus 'The Big To-Do'.
Lees meer.

Pharaohs - We've Tried Nothing And We're All Out Of Ideas

2010-10-25T14:32:00.000-07:00

Hoe zou het klinken als iemand de directe altijd-rechtdoor-energie van punkrock zou mengen met de grillige songstructuren en vreemde maatwisselingen van death metal of postrock? Zoiets moet dit viertal uit Kent gedacht hebben toen ze in 2008 de band Pharaohs oprichtten. Het resultaat is bij momenten méér, maar jammer genoeg even vaak minder dan de som van de ingrediënten.
Lees meer.

Harderobe.

2010-10-19T03:25:00.000-07:00

op mijn blote knieën
versla ik een leger
op mijn sloffen
haal ik de meet
in mijn kouwe kleren
stuur ik je de laan uit
in Adams kostuum
geef ik geen reet

We Have Band - WHB

2010-09-23T05:19:00.000-07:00

Op Les Nuits Botaniques en Pukkelpop waren eerder dit jaar drie ex-werknemers van EMI aan het werk te zien. Met hun pompende, ophitsende songs kregen ze het danspubliek zonder enige moeite in beweging, en de zweverige ondertoon trok ook de kalmere popliefhebbers over de streep. Op hun debuutplaat 'WHB' staan zowel die dansnummers als een aantal kalmere, dromerige liedjes, waarin We Have Band ook op lager tempo (soms) prima werk blijkt te leveren.
Lees meer.

Shellac & The Ex

2010-09-20T05:31:00.001-07:00

Begin oktober trakteert kunstencentrum Hasselt de liefhebbers van prettig gestoord gitaarlawaai op een indrukwekkende double bill. Niemand minder dan Steve Albini komt optreden, met zijn chronisch tegendraadse band Shellac, en als kers op de taart wordt het voorprogramma verzorgd door The Ex, een groep Nederlanders die al 31 jaar alle muziekgenres in de blender gooit.
Lees meer.

Tape Tum - The Night We Called It A Day

2010-08-18T07:51:00.000-07:00

Hardnekkige geruchten ten spijt is de streek rond het West-Vlaamse dorp Beernem ondertussen wél voorzien van elektriciteit. Desalniettemin blijft het er kalm, en die combinatie vormt de ideale voedingsbodem voor een groep als Tape Tum. De twee broertjes maken namelijk hele kalme muziek, maar dan wel met een heel arsenaal elektronica als rugdekking. Hun album 'The Night We Called It A Day' staat dan ook vol met wat men wel eens indietronica pleegt te noemen. Al passen minstens tien andere etiketjes even goed.
Lees meer.

'77 - 21st Century Rock

2010-08-05T06:26:00.000-07:00

Vraag: noem een groep die monumentale hardrock maakt met stevige bluesinvloeden, waarvan de twee gitaristen broers zijn, en het is niet AC/DC. Antwoord: stiekem tóch AC/DC, maar dan geïnterpreteerd door een net-niet-coverband. '77 Is een Spaanse groep die de stijl van de Australische broertjes tot in de kleinste details heeft bestudeerd en een carrière tracht te bouwen met emulaties van hun rockanthems.
Lees meer.

Pukkelpop 2010

2010-08-02T03:16:00.000-07:00

Pukkelpop is al 25 jaar het vaderlandse bewijs bij uitstek dat een festival met zowel kwaliteit als diversiteit ook financieel leefbaar kan blijven. Het festival houdt perfect het midden tussen de grote namen van Rock Werchter en de verscheidenheid van Dour. Dit jaar is Pukkelpop jarig, en voor het eerst volledig uitverkocht. Aan al wie een ticket heeft bemachtigd: proficiat. Het wordt een verjaardagsfeestje om nooit meer te vergeten. Nu rest u enkel nog het helse karwei het ronduit overweldigende aanbod te doorspitten en uw parcours uit te stippelen, met de nodige hartverscheurende keuzes vandien. De redacteurs van Kwadratuur verlichten uw lijden met een fijne selectie uit het programma, netjes verspreid over de drie dagen en de acht podia.
Lees meer.

My Little Cheap Dictaphone - The Tragic Tale of a Genius

2010-06-02T09:09:00.000-07:00

My Little Cheap Dictaphone (afgekort MLCD) is het hobbyproject van RedBoy, de gitarist van Hollywood Porn Stars, waarin hij samen met drie andere multi-instrumentalisten zijn meest ambitieuze muzikale ideen tot leven brengt. Die ambitie is hoorbaar in de muziek: MLCD maakt stevige, catchy popnummers, voorziet die vervolgens van uitgebreide arrangementen, en zet die ten slotte met een fantastische klank op plaat.
Lees meer.

Cosmonaughty

2010-04-19T05:48:00.000-07:00

Ik schreef een gastbijdragetje voor San F. Yezerskiy's blog "Ik ben een astronaut, lief." Allen daarheen!

Bologna Violenta - Il Nuovissimo Mundo

2010-04-15T07:36:00.000-07:00

Een Italiaanse violist en multi-instrumentalist maakt in zijn eentje een conceptalbum over het lot van de wereld en de neergang van de mensheid. Dit doet hij door breakcore, grindcore, zijn eigen viool en samples uit Italiaanse politiefilms door elkaar te mixen tot een 'sound holocaust'. Wie houdt van extreme combinaties van al even extreme muziekgenres, gemaakt door extravagante persoonlijkheden moet zeker verder lezen. Wie al gek wordt van een gemiddelde drilboor kan beter afhaken.
Lees meer.

Yves Peeters Group (Gent, Vooruit, 30 maart 2010)

2010-03-31T08:02:00.000-07:00

Ik heb altijd al bewondering gehad voor artiesten die meerdere genres mixen zonder het resultaat als een collage te laten klinken. In het geval van Yves Peeters group zijn die genres: blues, jazz, rock’n’roll, latin, country, rituele zangen en pop. Ik hou niet van de term ‘americana’, maar die is hier zeker van toepassing: het is ideale muziek om op zonnige zomerzondagen weg te dromen naar het land van eindeloze wegen en roadtrips.
Lees meer.

Shotgun - Shitgun

2010-03-29T14:15:00.000-07:00

Shotgun bestaat nog maar sinds februari 2009, maar levert met “Shitgun” al een meer dan behoorlijke demo af. De heren combineren harde riffs in grillige ritmes met de hypnotiserende klanken van een vibrafoon, wat voor een zeer origineel en knap geluid zorgt.
Lees meer.

Dayna Kurtz - American Standard

2010-03-27T03:21:00.000-07:00

De Amerikaanse songschrijfster Dayna Kurtz is bij onze noorderburen een stuk bekender dan hier: haar eerste studioalbum 'Postcards from Downtown' uit 2002 haalde er meteen de album top 20. Vijf albums later is ze in België nog steeds een nobele onbekende. Niet geheel onterecht, want Kurtz' mengsel van rock'n'roll en country is allerminst vernieuwend, en ook elk commerciëel appeal ontbreekt. Wat dit album wél bevat, dat zijn tien sterke songs, gezongen door een hele goeie zangeres.
Lees meer.

Brown vs Brown - Odds and Unevens

2010-03-22T16:44:00.000-07:00

Eclectisch, hyperactief, iconoclastisch, experimenteel, dissonant, eigenwijs: allerlei beschrijvingen die het grote commerciële succes van een artiest lelijk in de weg kunnen staan. Maar het zijn wel allemaal correcte beschrijvingen voor "Odds and Unevens", het jongste album van Brown vs Brown. Het Amsterdamse kwartet combineert naar eigen zeggen een haat-liefdeverhouding voor jazz met een punk-ingesteldheid. Aan die cocktail kunnen gerust een stevige portie funk en een aantal metal-elementen toegevoegd worden. Niet het soort album dat zich als sfeervolle achtergrondmuziek bij een gezellig diner laat gebruiken dus.
Lees meer.

Charles, Indians! - Stabber's Delight

2010-03-22T04:35:00.000-07:00

Charles, Indians! bestaat pas sinds eind vorig jaar, maar dat betekent niet dat het nieuwkomers zijn: daarvóór waren ze al zo'n zeven jaar bezig onder de naam Fasten Bullbus. De naamsverandering houdt een intentieverklaring in: vanaf nu wil het Leuvense vijftal het serieuzer aanpakken. Dat doen ze meteen met verve op hun debuut "Stabber's Delight".
Lees meer.

65daysofstatic - The Fall Of Math

2010-03-13T03:32:00.000-08:00

'The Fall of Math' is het debuutalbum van het Sheffieldse viertal 65daysofstatic (geen hoofdletters, geen spaties). Het is echter meteen hoorbaar dat de groep al langer aan de weg timmert: al sinds 2001 verschijnen geregeld remixen en mash-ups van andere artiesten, waarvan Justin Timberlake de bekendste is. In 2003 bracht de band ook al de EP 'Stumble. Stop. Repeat.' uit in eigen beheer, maar dit is dus hun eerste album. En wat voor één.

Het album opent met statische ruis, wat gezien de bandnaam niet geheel onverwacht komt. Al snel wordt er een tegendraadse drumcomputer (denk aan Aphex Twin) tegenaan gegooid, en na een tekstsample vallen een batterij synthesizers in. Meer dan een intro is dit nummer niet, maar het zet wel meteen de toon voor de rest van het album. 65daysofstatic combineert het klassieke rockinstrumentarium (drums, gitaren, bas) met een niet zelden hyperactieve drumcomputer en een arsenaal slim gekozen samples. Hiermee maken ze instrumentale nummers met lange titels, in afwisselende maatsoorten, en met nadruk op het spel tussen kalme, ongedurige passages en loeiharde climaxen. Gezien deze kenmerken is het niet verwonderlijk dat hun muziek als postrock wordt bestempeld. Een groot verschil met de meeste postrockgroepen is echter dat 65daysofstatic geen vijf minuten opbouwt naar één climax, maar meestal na een korte intro de ene euforische climax aan de andere rijgt. Een uitstekend voorbeeld is de single 'Retreat! Retreat!', die na een halve minuut klokkenspel meteen openbarst in een harde gitaarpartij, en daarna alleen nog maar grootser en megalomaner wordt. Andere toppers zijn 'Hole', waarin de synthesizers een iets grotere rol krijgen toebedeeld, en 'I Swallowed Hard, Like I Understoord', een rocksymfonie die afwisselt tussen passages in een vijfkwartsmaat en een refrein in een nog zeldzamere maatsoort.

Die hoekige ritmes zullen echter niemand verhinderen er lustig op los te headbangen, want ondanks de elektronica is 'The Fall of Math' toch eerst en vooral een stevig, opzwepend en overweldigend rockalbum. Daarnaast is het een opmerkelijk vrolijk en optimistisch klinkende plaat, een ijzersterk debuut, en een aanrader voor zowel postrockfanaten als liefhebbers van uitdagende elektronische muziek.

Vertaalgekte #1: Schieten is Kiezen

2010-02-16T09:05:00.001-08:00

je knipt jezelf uit mijn geheugen
wilt van geen bewaren weten
je vertrekt wat ik ook zeg
maar onder m'n huid kun je niet weg
schieten is kiezen, de keuze een leugen
wie verkeerd staat wordt vergeten

ik kan me rustig laten drijven
liegen dat het er niet toe deed
ik kan me rustig laten drijven
maar zeg niet dat je't niet meer weet

waarom zou ik je spel bederven
geen kanonnenvlees voor je zijn
nu hou je van me nu weer niet
je moet vernielen wat je ziet
als iemand voor je wil sterven
maak je je nieuwste fout
verliest al waar je van houdt
lieg niet dat het zo moest zijn

ik kan me rustig laten drijven
liegen dat het er niet toe deed
ik kan me rustig laten drijven
maar zeg niet dat je't niet meer weet

(Vrij naar "Go With the Flow" van Queens of the Stone Age, op vraag van Geert S. Simonis)